नारा, आश्वासन र सत्ताको नाटक अब नरोकिने हो?

काठमाडौं, जेठ २९ —  नेपालको राजनीति अहिले एउटा अदृश्य नाटकजस्तो भइरहेको छ। यहाँ नेपाली राजनीति रंगमञ्च बनेको छ—जहाँ नेताहरू भाषण गर्छन्, जनता ताली पिट्छन्, अनि परिवर्तन भने कुनै पर्दा पछाडि हराउँछ। आजको सन्दर्भमा “नेता” र “नाटककार” बीचको भिन्नता हराउँदै गएको छ।

‘हाम्राे’ बनाम ‘राम्राे’ को द्वन्द्व

राजनीतिक निर्णय लिँदा हाम्रो समाज अझै “आफ्नो मान्छे” हेर्ने सोचमा अडिएको छ। योग्यता होइन, पहुँच र सम्बन्ध पहिलो प्राथमिकता हुन्छ। फलस्वरूप, संसद र सरकारमा असक्षम तर गुट–नजिकका अनुहारहरू पुग्छन्। अनि देश स्थायित्व होइन, अनिश्चितताको सिकार हुन्छ।

खुट्टा तान्ने संस्कृति र निष्क्रियता

नेपालमा जो नयाँ सोच ल्याउन खोज्छ, ऊ विवादको केन्द्र बन्छ। सानो काम भए पनि आलोचना हुन्छ, र प्रयास नगरे भने प्रमोशन। यही कारण प्रतिभा पलायन भइरहेको छ—नेपाली राजनीति एउटा बन्द खोप्टोझैँ बनिरहेको छ।

नेतृत्वको चरित्र: सेवा होइन, साजसज्जा

राजनीतिको उद्देश्य अब जनसेवा होइन, पदमा पुगेर संसाधन वितरण हो। मन्त्री बनेपछि राष्ट्रभन्दा पहिले ‘गुट’ सम्झने परिपाटी मौलाएको छ। शिक्षा, स्वास्थ्य, पूर्वाधारजस्ता कुराहरू घोषणापत्रमै सीमित छन्।

अब विकल्प के?

हामी अब दोबाटोमा उभिएका छौँ—यो राजनीतिलाई फेरि नेतृत्वको रुपमा पुनःस्थापित गर्ने कि सधैँका लागि रंगमञ्चमा सीमित बनाउने?

हामीले फेरि “हाम्रै मान्छे हो” भन्दै नबुझी भोट दिए, फेरि उही विफलता दोहोरिन्छ। तर अब यदि हामीले अनुभव, इमानदारी र दूरदृष्टिका आधारमा नेतृत्व रोज्यौं भने—नेपाली लोकतन्त्रको पुनर्जागरण सम्भव छ।

भूमि आयोग: भूमिहीनको आशा या राजनीतिक भागबण्डाको अखडा?

निष्कर्ष

नेपाली राजनीति रंगमञ्च नबनोस् भन्न चाहनुहुन्छ भने—अब भाषण होइन, परिणाम हेर्नुहोस्। घोषणा होइन, इमान हेर्नुहोस्। नेतृत्वको मूल्यांकन भाषण होइन, कामले होस्। देश तब बन्नेछ—जब हामी अभिनय होइन, जवाफदेही नेतृत्व रोज्नेछौं।